بسم الله الرحمن الرحیم

darya15 — Wed, 28 Nov 2007 08:34:09 GMT

قلم آغاز راهي بس غريب است

قلمدان خواستگاهي دلفريب است

قلم ياريگر دل هاي پاك است

سفير عاشقان سينه چاك است

قلم آواز درد و ساز شاديست

قلمدان بهر دلبازان مناديست

شعر

darya15 — Tue, 27 Nov 2007 07:27:44 GMT

((د دل گل هميشه عاشق ))

شقايق گفت :با خنده نه بيمارم، نه تبدارم
اگر سرخم چنان آتش حديث ديگري دارم

گلي بودم به صحرايي نه با اين رنگ و زيبايي
نبودم آن زمان هرگز نشان عشق و شيدايي

يکي از روزهايي که زمين تبدار و سوزان بود
و صحرا در عطش مي سوخت تمام غنچه ها تشنه
ومن بي تاب و خشکيده تنم در آتشي مي سوخت
ز ره آمد يکي خسته به پايش خار بنشسته
و عشق از چهره اش پيداي پيدا بود ز آنچه زير لب

مي گفت :
شنيدم سخت شيدا بود نمي دانم چه بيماري
به جان دلبرش افتاده بود- اما

طبيبان گفته بودندش
اگر يک شاخه گل آرد
ازآن نوعي که من بودم
بگيرند ريشه اش را و
بسوزانند
شود مرهم
براي دلبرش آندم
شفا يابد
چنانچه با خودش مي گفت بسي کوه و بيابان را
بسي صحراي سوزان را به دنبال گلش بوده
و يک دم هم نياسوده که افتاد چشم او ناگه
به روي من
بدون لحظه اي ترديد شتابان شد به سوي من
به آساني مرا با ريشه از خاکم جداکرد و
به ره افتاد
و او مي رفت و من در دست او بودم
و او هرلحظه سر را
رو به بالاها
تشکر از خدا مي کرد
پس از چندي
هوا چون کوره آتش زمين مي سوخت
و ديگر داشت در دستش تمام ريشه ام مي سوخت
به لب هايي که تاول داشت گفت:اما چه بايد کرد؟
در اين صحرا که آبي نيست
به جانم هيچ تابي نيست
اگر گل ريشه اش سوزد که واي بر من
براي دلبرم هرگز
دوايي نيست
واز اين گل که جايي نيست ؛ خودش هم تشنه بود اما!!
نمي فهميد حالش را چنان مي رفت و
من در دست او بودم
وحالا من تمام هست او بودم
دلم مي سوخت اما راه پايان کو ؟
نه حتي آب، نسيمي در بيابان کو ؟
و ديگر داشت در دستش تمام جان من مي سوخت
که ناگه
روي زانوهاي خود خم شد دگر از صبر اوکم شد
دلش لبريز ماتم شد کمي انديشه کرد- آنگه
مرا در گوشه اي از آن بيابان کاشت
نشست و سينه را با سنگ خارايي
زهم بشکافت
زهم بشکافت
اما ! آه
صداي قلب او گويي جهان را زيرو رو مي کرد
زمين و آسمان را پشت و رو مي کرد
و هر چيزي که هرجا بود با غم رو به رو مي کرد
نمي دانم چه مي گويم ؟ به جاي آب، خونش را
به من مي داد و بر لب هاي او فرياد
بمان اي گل
که تو تاج سرم هستي
دواي دلبرم هستي
بمان اي گل
ومن ماندم
نشان عشق و شيدايي
و با اين رنگ و زيبايي
و نام من شقايق شد
گل هميشه عاشق شد

ابتکار چینی ها

darya15 — Tue, 27 Nov 2007 06:58:46 GMT

روش جدید چینی ها برای تمیز کردن خانه(عجب فکرایی میکنن)

darya15 — Sat, 24 Nov 2007 15:01:10 GMT

هميشه عكس نازت رو به رويم *** نگاه تو دليل جستجويم ***

چرا بايد تمام حرفها را *** بدون تو به تصويرت بگويم

darya15 — Sat, 24 Nov 2007 13:15:18 GMT

به نیت همه شما امروز یک فال حافظ گرفتم که این شعر آمد

اگه میخواید فالتونو نگاه کنید روی عکس بالا کلیک کنید

darya15 — Sat, 24 Nov 2007 12:33:58 GMT

شما سید جون به مه بوگو یارو داره از چیچی عکس میگیره گمونم خله

حیوانات هم عاشقند

darya15 — Thu, 22 Nov 2007 10:35:19 GMT

ببینید که گرگها هم محبت دارند برای خودشون گاهی وقتا باید از حیوانات یاد بگیریم مگه نه؟

این گل از عاشقی نور میدهد

darya15 — Thu, 22 Nov 2007 09:30:29 GMT

دلهای صاف مثل این گل نور می ده دلتونو نورانی کنید با نیت صاف

darya15 — Wed, 21 Nov 2007 08:49:49 GMT

<< به نگين خراسان >>

( به مناسبت ايام ميلاد پر برکتش )

. زايری بارانی ام؛ اقا به دادم می رسی؟

. بی پناهم؛ خسته ام؛ تنها؛ به دادم می رسی؟

. گر چه اهو نيستم؛ اما پر از دلتنگی ام

. ضامن چشمان اهو ها؛ به دادم می رسی؟

. از کبوترها که می پرسم؛ نشانم ميدهند

. گنبد و گلدسته هايت را؛ به دادم می رسی؟

. ماهی افتاده بر خاکم؛ لبالب تشنگی

. پهنه ابی ترين دريا؛ به دادم می رسی؟

. ماه نورانی شبهای سياه عمر من

. ماه من؛ ای ماه من؛ ايا به دادم می رسی؟

. من دخيل التماسم را به چشمت بسته ام

. هشتمين دردانه زهرا؛ به دادم می رسی؟

. باز هم مشهد؛ مسافرها؛ هياهوی حرم

. يک نفر فرياد زد:

. اقا ؛ به دادم می رسی؟

روایت

darya15 — Wed, 21 Nov 2007 05:29:36 GMT

ميهمان دوستى امام(ع)

راوى: يكى از نزديكان امام رضا(ع)

مرد گفت: «سفر سختى بود. يك ماه طول كشيد».

امام رضا (ع) فرمودند: «خوش آمدى!»

ـ « ببخشيد كه دير وقت رسيدم. بى‏پناه بودن مرا مجبور كرد كه در اين وقت شب، مزاحم شما شوم».

امام لبخند زدند و فرمودند: «با ما تعارف نكن! ما خانواده‏اى ميهمان دوست هسيتم».

در اين هنگام روغن چراغ گرد سوز فرو نشست و شعله‏اش آرام آرام كم نور شد. ميهمان دست برد تا روغن در چراغ بريزد، اما امام دست او را آرام برگرداند و خود، مخزن چراغ را پر كرد. مرد گفت: «شرمنده‏ام! كاش اين قدر شما را به زحمت نمى‏انداختم».

امام در حالى كه با تكه پارچه‏اى، روغن را از دستش پاك مى‏كرد، فرمودند: ما خانواده‏اى نيستيم كه ميهمان را به زحمت بيندازيم».